Łojotokowe zapalenie skóry głowy

Jest to stan zapalny skóry o chronicznym i uporczywym przebiegu, cechujący się typowym złuszczaniem zlokalizowanym głównie w obrębie skóry owłosionej głowy i miejscach bogatych w gruczoły łojowe.

Patogeneza ŁZS jest wieloaspektowa i obejmuje zaburzenia aktywności gruczołów łojowych, rolę Mallassezia spp., czynniki środowiskowe i immunologiczne. Szczyt zachorowania obserwuje się w okresie pokwitania (12-18 lat), co jest związane z gwałtownym wzrostem produkcji łoju w tej grupie wiekowej, następnie łojotok stopniowo się zmniejsza. Wytwarzanie łoju u mężczyzn przebiega wolniej i dlatego też zmiany chorobowe częściej u mężczyzn występują, nawracają i dłużej się utrzymują.

Zmiany na skórze głowy mają postać zmian rumieniowych, którym towarzyszy złuszczanie naskórka, zazwyczaj dość silne, mogą pojawiać się przeczosy, strupy. Łojotokowe zapalenie skóry głowy wykazuje cechy zmienności okresowej zależnej od pór roku – w okresach chłodniejszych następuje nasilenie dolegliwości.

Leczenie miejscowe za pomocą szamponów i płynów jest pierwszym elementem postępowania w terapii ŁZS owłosionej skóry głowy i prowadzi do redukcji złuszczania i stanu zapalnego. Podobnie jak w leczeniu łupieżu stosuje się środki o działaniu keratolitycznym, cytostatycznym i przeciwgrzybiczym.