Łuszczyca

Łuszczyca to przewlekła choroba skóry o charakterze zapalno-proliferacyjnym, na którą cierpi około 2-3% populacji dorosłych i 0,5%-1% dzieci, cechująca się występowaniem typowych grudek i blaszek pokrytych dużą ilością srebrzystobiałej łuski.

Etiologia schorzenia nie została w pełni poznana, lecz nie ulega wątpliwości, że łuszczyca jest chorobą o podłożu wielokierunkowym. Kluczową rolę w patomechanizmie odgrywają czynniki genetyczne, immunologiczne i środowiskowe, takie jak: infekcje, urazy, używki, stres oraz leki. Coraz częściej choroba ta jest traktowana jako zapalna choroba autoimmunologiczna. Obok stanu zapalnego dla łuszczycy znamienne są nieprawidłowości proliferacji naskórkowej.
Zmiany w obrębie skóry owłosionej głowy przybierają formę zlanych ognisk zapalnych, niemal zawsze pokryte dużą ilością łuski, z tendencją do tworzenia strupów i masywnego złuszczania. Początkowa lokalizacja to zazwyczaj okolica zauszna. Łuszczycy skóry owłosionej nie towarzyszą zmiany strukturalne włosów. U niektórych pacjentów można obserwować telogenowe wypadanie włosów bez cech bliznowacenia.

Przebieg schorzenia jest przewlekły i cechuje się epizodami zaostrzeń i stabilności.
Łuszczyca w istotny sposób obniża i upośledza jakość życia pacjentów w każdym jego aspekcie. Wpływ łuszczycy na jakość życia został zestawiony równorzędnie z chorobami ogólnoustrojowymi bezpośrednio zagrażającymi życiu, takimi jak cukrzyca oraz dysfunkcje układu sercowo-naczyniowego.

Terapia łuszczycy to przede wszystkim leczenie miejscowe. W pierwszym etapie kuracji wskazane jest stosowanie preparatów o działaniu keratolitycznym mającym na celu usunięcie nadmiaru łusek. Kolejno grupę specyfików o działaniu redukującym.